dimecres, maig 03, 2006

En Fito...

Manca de temps, d'imaginació i moltes emocions...


Ahora si,

parece que ya empiezo a entender
las cosas importantes aquí
son las que están detrás de la piel.
Y todo lo demás,
empieza donde acaban mis pies
después de mucho tiempo aprendí
que hay cosas que mejor no aprender.

El colegio poco me enseño...
Si es por esos libros nunca aprendo
a coger el cielo con las manos
a reír y a llorar lo que te canto
a coser mi alma rota
a perder el miedo a quedar como un idiota
y a empezar la casa por el tejado
a poder dormir cuando tú no estás a mi lado
menos mal que fui un poco granuja
todo lo que sé me lo enseñó una bruja.

Ruinas,

¿no ves que por dentro estoy en ruinas?
Mi cigarro va quemando el tiempo,
tiempo que se convirtió en cenizas.
Raro!!!

No digo diferente digo raro!!!
Ya no sé si el mundo está al revés
o soy yo el que está cabeza abajo.

El colegio poco me enseñó...
si es por el maestro nunca aprendo
a coger el cielo con las manos...



2 comments:

Anonymous aladern said...

Al col·legi poc veig aprendre. Si no fos per aquests llibres...

11:12 AM  
Blogger joan said...

Doncs jo tampoc vaig aprendre massa a l'escola i si em pregunteu per al universitat confesse ara i ací que vaig ser un gandul dels grans :) aprendre, aprendre, encara estic intentant esbrinar el sentit d'aquesta paraula.
Et deixe unes flors de primavera ben boniques i enceses de colors , sembla que a poc a poc van florint també els somriures... a veure? així m'agrada que tu també romrigues ;) besets :)))

7:10 PM  

Publica un comentari

<< Home